Ο θάνατος της συναδέλφισσάς μας Σ.Χ. στη Θεσσαλονίκη, που φαίνεται να συνδέεται με τις συνθήκες εργασίας που είχαν διαμορφωθεί στο σχολείο της, αποτελεί ένα τραγικό γεγονός που συγκλονίζει την εκπαιδευτική κοινότητα σε όλη τη χώρα. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στους συναδέλφους της.
Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει την ασφυκτική πίεση, την εντατικοποίηση της εργασίας, καθώς και το κλίμα φόβου και αυταρχισμού που διαμορφώνεται όλο και συχνότερα στους χώρους εκπαίδευσης. Η αναζήτηση ευθυνών ανάμεσα στους μαθητές του σχολείου, στον σύλλογο διδασκόντων ή στους γονείς συσκοτίζει το μεγάλο πρόβλημα: την εργασιακή, παιδαγωγική και ανθρώπινη απαξίωση των εκπαιδευτικών από την αντιεκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζεται διαχρονικά.
Η πραγματικότητα και στα σχολεία του συλλόγου μας είναι αποκαλυπτική: πολυπληθή τμήματα, μετακινήσεις σε 2 και 3 σχολεία, κενά στην Ειδική Αγωγή, σχολεία με σοβαρά υλικοτεχνικά ζητήματα, υποστελεχωμένες ΕΔΥ και ένα διαρκώς αυξανόμενο βάρος ευθυνών στους εκπαιδευτικούς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καλούμαστε ως εκπαιδευτικοί να επιτελέσουμε τον παιδαγωγικό μας ρόλο. Έναν ρόλο που διαρκώς απαξιώνεται, πρώτα και κύρια από την ίδια την κυβερνητική πολιτική: με τις απειλές απέναντι στον κλάδο μας μέσω του νέου πειθαρχικού, με τις χιλιάδες διώξεις συναδέλφων επειδή αγωνίζονται ενάντια στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης, με την οικονομική απαξίωση των εκπαιδευτικών και με τη διαρκή εντατικοποίηση της εργασίας μας.
Ο σύγχρονος
εκπαιδευτικός χρειάζεται ουσιαστική στήριξη στην πράξη. Είναι αναγκαία η
σταθερή παρουσία κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων στα σχολεία, καθώς και η
δημιουργία ενός οργανωμένου υποστηρικτικού δικτύου για τους εκπαιδευτικούς σε
κάθε σχολική μονάδα. Μόνο έτσι μπορεί να ενισχυθεί πραγματικά ο
παιδαγωγικός και υποστηρικτικός μας ρόλος, ώστε να μπορούμε να εντοπίζουμε
έγκαιρα τα προβλήματα των μαθητών και να παρεμβαίνουμε ουσιαστικά προς όφελός
τους.
Η ευθύνη για τα προβλήματα που οξύνονται μέσα στα σχολεία βαραίνει το Υπουργείο Παιδείας και τη διοίκηση της εκπαίδευσης, που γνωρίζουν πολύ καλά την πραγματική κατάσταση των σχολείων, αλλά συνειδητά την αγνοούν. Την ίδια στιγμή προωθούν απροκάλυπτα την πολιτική των διώξεων και της καταστολής απέναντι στους εκπαιδευτικούς, ενισχύοντας παράλληλα την πορεία εμπορευματοποίησης και υποβάθμισης του δημόσιου σχολείου.
Απαιτούνται μέτρα τώρα, με βάση τις διεκδικήσεις του κλάδου, για την πραγματική στήριξη και προστασία των εκπαιδευτικών. Δεν θα είναι αύριο αργά, είναι ήδη αργά.
Οι εκπαιδευτικοί δεν είμαστε αναλώσιμοι!
Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για ένα δημόσιο σχολείο που να μορφώνει ουσιαστικά
τα παιδιά και να στηρίζει πραγματικά τους εκπαιδευτικούς που το κρατούν όρθιο καθημερινά!